سلام

حیف شد.فکر نمی کردم به این زودی مجبور شم خداحافظی کنم.

خیلی دلم برای اینجا تنگ میشه..ولی چاره ای ندارم   

بازهم جای شکرش باقیه که تابستون برمیگردمبه نظر خودم  

که تا اون موقع دیگه اثری از این وبلاگ نیست................

خداحافظ... فراموشتان نمی کنم.تا وقتی که فراموشم  

نکرده اید.(ولی یه موقع پیام یادتون نره)

---

یه شعر از فروغ فرخ زاد.................................................................................

رفتم که گم شوم چویکی قطره اشک گرم***در لا به لای دامن شبرنگ زندگی

الهی نظر تو برنگردد بر گشتن روز گار سهل است

در قایقی *دنیا*نام در سفریم     

     هم من ،هم تو هم آن دیگری

وآفریده می شود با ما              

هم شادی هم غم         

طالع همه ما یکی است...      

---

                          ای فرمان روای یادگارها شکرت که

          یادم دادی به یادت باشم................................. 

هر دفعه که میام اینجا به خودم میگم دیگه کاری به کار ادبیات ندارم .اما هر کار می کنم چیز تازه ای برای گفتن به ذهنم نمی رسه.خدایا چه کار کنم.اصلا دیگه تا واقعا حرفی برای گفتن نداشته باشم نمیام اینجاولی نمیتونم....تازه من خوشم نمیاد درباره اتفاقاروزانه ام  صحبت کنم.

                 

باور کردم که،                                             

قلب دشت با هم نوایی لاله و لادن میتپید    

جدایی لاله از لادن پایان زندگانی دشت بود

هرگز از خود جدا نمی شوم...

---

 این مطلب رو خودم نوشتم(از تراوشات مغزی خودمه)

چون برای نوشتنش کلی احساس به خرج دادم خیلی دوستش دارم.

خدا حافظ همنوازان همراه با من در کنسرت زیبای زندگی

 

 

در دیدگاه من دریاست آسمان و ندارد کرانه ای جز بی نشانگی.

از ساحلش نبود خرد را نشانه ای . گفتم شبی به خویش این   

آسمان پیر بحری است بی کرانه ولی چشم من مدام دنبال   

ناخداست،پس ناخدا کجاست؟ در گوش من پیچید صدایی که  

نرم گفت: دریاست آسمان و در آن ناخدا ، خداست.       

---

من خیلی هم ادبی نیستم،فقط چون حرفی برای گفتن نداشتم

اینا رو نوشتم.قشنگن یا نه؟